ما و تمدن از دست رفته
من حق دارم از هر ایرانی توقع داشته باشم که به داشته های فعلی خود افتخار کنند و جنبه های کاربردی امروزی انرا به عنوان داشته موروثی قابل عرضه و تفاخر بدانند برای مردمی که حتی حاقظه تاریخی کوتاه مدت نیز ندارند داشته های محو و نابود شده 3 هزار سال پیش چه مزیتی میتواند داشته باشد که ما نقد ها را ( نفت و طلا و حیثیت و بازار مصرف خود و...) را رها کردیم و در سوئی روضه امام حسین می خوانیم و در دیگر سو روضه کورش. ... این نظر ماست کسانی که بلاواسطه به نوعی که فعلا مایل و قادر بذکر آن نیستم در ارتباط با همان تمدن هستند. هزاران نمونه و مثال زنده در بروز نبودن ملت ایران در زمینه فهم مسائل و الویت ها میتوان ارائه کرد. دقیقا دیروز رسانه ملی جمهوری اسلامی از ساخت نوعی رادار خبر داد که می دانیم با تکنولوژی 50 سال پیش و ازمایشی امریکائی ان صورت گرفته در حالیکه خوراک خوبی برای متوهمین قدرت نظامی ایران اتمی می تواند باشد. همین تکنولوژی را ترکیه بدون تمدن حدود بیست و پنج سال قبل در کشورش استفاده ساخت کرد و نزدیک به بیست سال است که تولید کننده و فروشنده ان به کشور های دیگر است ایا باز هم دنبال هیاهو برای هیچ باید باشیم؟